Seni sevmeyi anımsıyorum, bütün iyi yanlarıyla ve tabi ki kötü yanlarıyla. Senden nefret etmeyi hatırlıyorum, yapmayı tercih etmediğin bütün doğru seçimler yüzünden. Sana ihtiyacım olduğunu düşündüğüm zamanlar geliyor aklıma, bağımlılığımın beni bitirircesine ele geçirmesi. Senden kalanları ne kadar zor odamdan çıkarıp attığımı düşünüyorum, gözyaşlarım yer çekimine meydan okumaya çalışıyordu. Biriktirdiğimiz tüm anıları kocaman bir kutuya koyup bir daha açmamak üzere kaldıralı çok zaman oluyor.

Kızgın olduğum zamanlarda aşina olduğun gibi kollarımı bağlayıp önüme bakıyorum. Somurtuyorum, tek başımayım ama bu sefer beni güldürmeye çalışan biri yok.

Pişman olmanı diliyorum, olmayacağını bile bile. Senin çoktan üstüme yıkıp gittiğin eski mutluluk sığınağımdayım yine, o meşhur harabede.

Boynuma doladığım güveninin beni asmasına izin verircesine takılıp kalıyorum.

Özür dilemek bir erdemdir belki. Bu kadar kırılmaya karşı aldığım tek dönütün “Hayatına devam edebilmişsin.” olması aklıma geldikçe sinirleniyorum. Tek istediğim bir özürdü.

Aylar sonra gelecek bir mesaj değil, verdiğin sözlerin hiçbirini tutamadığın için bir özür.

Hayatına devam edebilmişsin sen de, senin için mutluyum demek isterdim ama senin için hayat benimle ya da bensiz bir şekilde zaten devam edebiliyordu. Hiçbir zaman beraber hayalini kurduğumuz o yolda beraber yürüyememiştik. Sen yürüdün, ben peşinden koştum. Bir süre sonra beni arkanda bırakmayı tercih ettin.

Çok iyi hatırlıyorum sana “Bir gün yollarımız ayrılırsa kenarda oturup seni bekleyeceğim” demiştim. Bekleyemedim. Asla dönmeyeceğini bildiğimden değil, beni bu kadar değersiz hissettirebileceğini tahmin edemediğimdendi.

Birini al, hayatına koy, hayatını paylaş, istemediğinde yol ver. Göğsümde akıttığın bütün yaşlar, yanında olduğum her saniye, beni izlediğin zamanlar, kalbimizin beraberken hızlanması, elini tutup seni kaldırdığım bütün anlar; sadece bunların uğruna bir özrü hak ediyordum.

Asıl ben özür dilerim, yanlış insana bel bağladığım için. Ama işin aslında, insan duyguları ya da davranışları için özür dilememeli. Bu senin olduğun kişi, bu senin karakterin. Yine de özür dilerim, bunca zaman seni tanıyamadığım için.

Beni okuyorsan, buralarda bir yerlerdeysen, başka biriyleysen, başka biri için tıpatıp aynı şeyleri hissediyorsan bil ki sen, seni bu dünyada en çok sevecek kızı falan kaybetmedin; bir kıza insanlar karşı olan bütün güvenini kaybettirdin.

Posted in: Genel

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.